مهم‌ترین انتقادها، رو در رو

پاسخ، بر پایهٔ سند

اما ادعای «گِردِ پرچم» را داده‌ها تأیید نمی‌کنند. در نظرسنجیِ گَمان دربارهٔ جنگِ دوازده‌روزه (میدانی در مهرِ ۱۴۰۴، گزارشِ آبان ۱۴۰۴)، نسبتِ خواهانِ برچیده‌شدنِ جمهوری اسلامی نسبت به سالِ پیش ۶ درصد بالا رفت، و «خشم از جمهوری اسلامی» با ۴۲ درصد پرشمارترین احساسِ مردم در جریانِ جنگ بود؛ ۶۲ درصد نیز از مذاکرهٔ مستقیم پشتیبانی کردند. آنچه جنگ از میان نبرد، نارضایتیِ داخلی بود، نه اعتبارِ یک تن.

پاسخ، بر پایهٔ سند

اما ادعای مشروعیت این‌جا بر آتشِ اسرائیل بنا نشده. گَمان نشان می‌دهد نزدیک به ۷۰ درصدِ ایرانیان خواهانِ گذر از جمهوری اسلامی‌اند — سنجه‌ای داخلی، نه ساختهٔ ربات. منشور مهسا (مارس ۲۰۲۳) هم پهلوی را در کنارِ مسیح علی‌نژاد، حامد اسماعیلیون، شیرین عبادیِ نوبل‌برده و عبدالله مهتدیِ کُرد نشانده است؛ ائتلافی که هم جمهوری‌خواه دارد هم پادشاهی‌خواه — همان پادزهرِ اتهامِ «شوونیسمِ پارسی» و «تک‌صداییِ سلطنتی».

پاسخ، بر پایهٔ سند

اما نقد بر برداشتی نادرست از موضعِ او سوار است. شاهزاده رضا پهلوی هیچ مطالبهٔ موروثیِ قدرت ندارد و بارها گفته موضعش «نسبت به نتیجه بی‌طرف» است — چه جمهوری، چه پادشاهیِ مشروطه؛ تصمیم با صندوقِ رأی و همه‌پرسی است، نه با او. «ولیعهد» عنوانی خانوادگی است، نه ادعای فرمانروایی. و قابِ «پیمان کوروش» نه وابستگی، که رابطه‌ای دوسویه و ۲۵۰۰‌ساله میان دو ملتِ کهن است: بدهیِ متقابل، نه دستِ نیاز.

پاسخ، بر پایهٔ سند

«پیمان کوروش» صلحی است میانِ دو ملتِ آزاد، پس از گذاری درون‌زاد — نه تغییرِ رژیم از آسمان. داده‌های گَمان همین را می‌گویند: خواستِ دگرگونی در داخلِ کشور هست و به بمب نیاز ندارد؛ خشم از جمهوری اسلامی حتی پس از جنگ فروکش نکرد. رهایی کارِ خیابانِ ایران است، نه آسمانِ آن.