مرکز مشارکت تجاری ایران-اسرائیل
آنچه ایران و اسرائیل پیش از ۱۹۷۹ ساختند — و میتوانند دوباره بسازند
ایران و اسرائیل پیش از سال ۱۹۷۹ شریکان اقتصادی واقعی بودند — نفت ایران چرخ اسرائیل را میگرداند، و آن دو حتی خط لولهٔ نفتی را برابر با هم مالک بودند. وقتی ایران آزاد شود، این مشارکتها میتوانند دوباره شکل بگیرند. این بخش نقشه میزند که آن همکاریِ دوباره چه میتواند باشد، بر پایهٔ سندِ مستندِ آنچه دو اقتصاد روزگاری با هم ساختند.
مشارکت اقتصادی بر اساس اعداد
آنچه یک مشارکت دوباره، پس از آزادی ایران، میتواند به آن برسد — ارقامی جهتنما، نه تجارتِ کنونی
وقتی ایران آزاد شود، نخست چه چیزی به حرکت درمیآید
گشایشهایی که ایرانِ آزاد و همسایهاش میتوانند نخست، بخشبهبخش، دنبال کنند.
شرکتهای اسرائیلی میتوانند به بازاری بازگردند که پیش از ۱۹۷۹ صدها تن از آنان در آن فعال بودند
جامعهٔ ایرانی و یهودیِ ایرانی — پل انسانی واقعی — میتواند مشارکتهای فرامرزی را دوباره پیوند دهد
مرکزهای کشور ثالث میتوانند از دورزدنهای غیرمستقیم به تجارت مستقیم و قانونی گذر کنند
ایرانِ آزاد — نه معامله با حاکمان امروز — همان چیزی است که همکاری قانونی و شفاف را ممکن میکند
بحران آب ایران، آب و فناوری کشاورزی را محتملترین بخشی میکند که نخست به حرکت درمیآید
پرسشهایی که این بخش به آنها میپردازد
چهار رکن همکاری اقتصادی
تحلیل جامع فرصتهای سرمایهگذاری، پتانسیل تجارت، داستانهای موفقیت و پیشبینیهای تأثیر اقتصادی برای همکاری تجاری ایران-اسرائیل
فرصتهای سرمایهگذاری
جایی که نیازهای ایران و دانشِ اسرائیل به هم میرسند
بخشهایی که ایرانِ آزاد و همسایهاش میتوانند با هم بسازند، برساخته از توانمندیهای واقعی هر دو سو.
پتانسیل تجارت
اقتصادهای مکمل که روزگاری شریکانی واقعی بودند
پیش از سال ۱۹۷۹ ایران یکی از مقاصد اصلی صادرات اسرائیل بود و بخش بزرگی از نفت اسرائیل را تأمین میکرد. این توانمندیهای مکمل میتوانند بار دیگر به هم برسند.
پیشینه و چشمانداز
سندِ مستند — و آنچه ممکن میسازد
سابقهٔ واقعیِ همکاری ایران و اسرائیل پیش از ۱۹۷۹، و مشارکتهایی که وقتی ایران آزاد شود میتوانند بازگردند.
تأثیر اقتصادی
مقیاسی که مشارکتی دوباره میتواند به آن برسد
تصویری جهتنما از آنچه همکاری میتواند برای اشتغال و رشد به بار آورد، وقتی ایران آزاد شود — هر رقم مشروط به همان گشایش.
نخست صلح — سپس شکوفایی
هیچکدام از اینها تا زمانی که ایران آزاد نباشد ممکن نیست. اقتصاد در پیِ سیاست میآید: تنها ایرانیان میتوانند ایران را آزاد کنند، و پیمان کوروش دِینی متقابل و ۲٬۵۰۰ساله را میان دو ملتی که روزگاری با هم چیزها ساختند کامل میکند.
پیشینهٔ مستند
این مشارکت فرضی نیست: پیش از سال ۱۹۷۹ ایران و اسرائیل خط لولهٔ نفتی را با هم مالک بودند و در دهها صنعت دادوستد داشتند.
پل انسانی
برآورد میشود ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ اسرائیلی ریشه در ایران دارند — جامعهای زنده که دو ملت را در زبان، غذا و خاطره به هم پیوند میدهد.
آغاز از کجاست
هیچکدام از اینها تا زمانی که ایران آزاد شود آغاز نمیشود. همان گشایش — نه یک تاریخ تقویمی — خط آغازِ هر آنچه در این صفحه است.
همکاری تجاری ایران-اسرائیل: تاریخ و چشمانداز
این مرکز، رابطهٔ اقتصادی واقعیِ ایران و اسرائیل پیش از سال ۱۹۷۹ را مستند میکند — نفتی که چرخ اسرائیل را میگرداند، خط لولهٔ ایلات–اشکلون با مالکیت مشترک، و صدها شرکت و کارشناس کشاورزیِ اسرائیلی که درون ایران کار میکردند. از دلِ همان سند، همکاریای را نقشه میزند که وقتی ایران آزاد شود میتواند بازگردد: آب و فناوری کشاورزی برای بحران ایران، انرژی، و جامعهٔ ایرانی و یهودیِ ایرانی که پلی انسانی میسازند. قابِ این روایت، برابری است نه نجات: کوروش در ۵۳۸ پیش از میلاد یهودیان بابل را آزاد کرد، و پیمان کوروش دِینی متقابل و ۲٬۵۰۰ساله را میان دو ملتی کامل میکند که پیشتر با هم چیزها ساختهاند و میتوانند دوباره بسازند.